(คุณเมาจีเดินนำ ตามติดด้วยหางของเขา)
(ยิ่งเขานำห่าง หางยิ่งดูสั้นลง)
(หนุ่มทอผ้าล่าฝัน)
จริงๆ ชีวิตมันก็ดี
เมืองนี้และบ้านหลังนี้
ที่ทางแคบลง...
- แต่ตกกลางคืนได้นอนนับดาวเยอะดี - เมาจี!
นี่ เมาจี!
ดูซิว่าในท่อมีน้ำมั้ย!
เติมน้ำให้ฉันถังนึง!
ครับ
- ไม่ได้ยินฉันเหรอ! - ได้ยิน
ไม่มีน้ำในแท็งก์
- ได้เปิดเครื่องปั๊มน้ำรึเปล่า - มันไม่ทำงาน
ช่างไฟฟ้าจะมาซ่อมคืนนี้
นี่คือมัมตา
เราเป็นสามีภรรยาโดยนิตินัย แต่...
มัมตา มาช่วยล้างกระทะทีได้มั้ย
ฉันขอยกถังน้ำไปให้พ่อก่อนนะ แม่
ผักชีอยู่ไหนเนี่ย
และนี่คือพ่อ
พ่อมีคนประเคนทุกอย่างให้
แกเดินเอื่อยอีกแล้วเหรอ เทลงไปเลย
น้ำในแท็งก์ของพ่อไม่เคยพอใช้
ลูกคนนี้เอาแต่นอนกรน
คนอื่นสวดมนต์แต่เช้า ส่วนพ่อของผมด่าแต่เช้า
ผมจะว่าไงได้ จริงๆ ชีวิตมันก็ดีนะ
มัมตา มาเฝ้าเตาไว้ซิ
นี่คือมัมตา แล้วนั่นก็แม่...
ผู้หวังดีที่ชอบกังวล
แม่จะมือสั่นถ้าขนมปังที่ทำให้เรา ไม่ร้อนและไม่ขึ้นฟู
ผมจะว่าไงได้ จริงๆ ชีวิตมันก็ดีนะ
ขนมปังขึ้นฟูของคุณ
เมาจี เอาอันที่หายร้อนแล้วไปกิน
มัมตา ไปรีดเสื้อให้เขา
มัมตากับผมไม่ได้ทำความรู้จักกันก่อนแต่งงาน
จะทำตอนนี้ก็ไม่มีเวลา
เมื่อพิธีแต่งงานผ่านไป...
โอกาสที่เราจะคุยกันก็ผ่านไปเช่นกัน
ผมจะว่าไงได้ จริงๆ ชีวิตมันก็ดีนะ
นี่ฉัตรจุลลาช พ่อของพ่อของผม
ปู่ของผม
สมัยก่อนท่านเป็นช่างตัดเสื้อฝีมือดี
กิจการของท่านเจ๊ง ไม่เหลือเงินไว้ให้เราสักรูปี
เสื้อขาด
- ผมเย็บเอง - มัมตา มาจัดปิ่นโต
เรายังมีสมาชิกในบ้านอีกหนึ่ง นั่นคือจักรเย็บผ้าของอุษา
ที่จริงแล้วมันเป็นของเพื่อนบ้าน โยเกศ
แต่เขากับแม่มาอยู่ที่นี่แทบทั้งวัน
น้ำมันจักรที่ใช้หยอดจักร และชาที่แม่ของโยเกศดื่ม...
คงใช้เติมฮีตเตอร์พ่นลมร้อนได้สองเดือน
ลุงครับ ปิดฮีตเตอร์ทำไม
อยากไข้กินเหรอไง
เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว จะได้ป่วยเอาสิ
ใส่รองเท้าซะ เดี๋ยวเราก็ตกรถไฟหรอก
ไม่ต้องห่วง ฉันไปถึงก่อนนายแน่
เมาจี หมาฉี่ใส่จักรยานของแก!
จักรยานของนายเลอะฉี่หมา
นี่พี่ชายของผม จุกนุ ภรรยาของเขา กุมุด และลูกชายของพวกเขา บีนุ
รถมอเตอร์ไซค์สวยมั้ย
กุดดู พี่ชายของกุมุด ซื้อมาจากโชว์รูม
ลดราคา 5,000 รูปี
อรุณสวัสดิ์ น้องสาว
- น้องสะใภ้ รับซิ - เป็นไงจ๊ะ บีนุ
นมอยู่ในกระเป๋า
- ให้แกดื่มตอนสี่โมงนะ เราไปล่ะ - ได้เลย
บีนุจะนั่งรถมอเตอร์ไซค์คันใหม่
อย่าถือปิ่นโตเอียง เดี๋ยวน้ำซอสจะหก
ทั้งปิ่นโต แท็งก์น้ำ...
และรถมอเตอร์ไซค์ กลายเป็นกำแพงระหว่างมัมตากับผม
เราต่างข้ามมันไม่พ้น
- สวัสดีครับ พัลเตรามจี - สวัสดี
(พัลเตราม ร้านหมาก)
ใครจะว่าไงก็ช่าง...
แต่บรรดาช่างฝีมือที่แทบเอาตัวไม่รอด จากธุรกิจหัตถกรรมที่ปิดตัว
ใช้ชีวิตในย่านนี้อย่างพอใจในสิ่งที่เป็นอยู่
ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง แต่วันนี้น่ะเหรอ จริงๆ ชีวิตมันก็ดีนะ
เมาจี มาช่วยกันซิ
ยกไป
สาธุ พระแม่คงคา
นอชาดเรียกเก็บเงินค่าจักรใหม่
เรียกเขามา
ครับ
เอาไป
คุณครับ ผมขนของพวกนี้มาไกลจากภีวาณี
ขับรถจนน้ำมันแทบหมดถัง ผมต้องติดสินบนตำรวจชายแดนด้วย
จะไม่มีการแถมเงินให้ของฟรี นอชาด
ถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาขายจักรเย็บผ้า ที่รัฐบาลแจกให้คนจนล่ะก็ เขาติดคุกแน่
- มันเสี่ยงมาก - นี่ไม่พอค่าประกันตัวเขาหรอก
เขาช่วยเรานะ แถมเขาหน่อยเถอะ
ฉันต้องออกค่ากระดาษชำระให้เขาด้วยมั้ย
- ดีครับ คุณบันซัลจี - เอาไป
- พอใจรึยัง ไปได้แล้ว - ขอบคุณ
เมาจี นายแจกการ์ดงานแต่งของประศานต์รึยัง
เรียบร้อยครับ แจกครบแล้ว
- ประศานต์ไปกับผมด้วย - ดีมาก
นายมีงานต้องทำเยอะในวันแต่งงาน
ประศานต์เหมือนพี่ของผม ผมยินดีช่วยเขาทุกอย่าง
เป็นอะไร ทำไมทำหน้าบึ้งตึง
เขารู้ว่าทำไม
ถามไอ้เวรนี่สิ!
- เขาขี่มอเตอร์ไซค์ของผมชนเสา - จริงเหรอ
ประศานต์ถือถุงเนื้อไก่ซ้อนท้าย
หมาดุสองตัววิ่งไล่กวดเรา ถามเขาสิ
หมาน้ำลายไหลยืดเมื่อได้กลิ่นเนื้อไก่
ยิ่งผมซิ่ง พวกมันก็ยิ่งวิ่งเร็ว
หมาตัวนึงดึงทึ้งกางเกงของผม
ผมถีบหมา มันกระเด็นไปด้านข้าง
มอเตอร์ไซค์ชนเสาและผมตกลงไปในคูน้ำ
ตามนั้น
นี่การ์ดงานแต่งของลูกชายฉัน
พาครอบครัวของนายมาด้วย
ส่วนนี่คือการ์ดเชิญจุกนุ
คาบไป
วันนี้ลูกสาวของคุณ จะย้ายไปบ้านครอบครัวของสามี
รู้สึกเหมือนเมื่อวานนี่เอง
แม่ เอาน้ำให้พ่อหน่อย
ลูกมักเช็ดน้ำมูกกับเสื้อของผม
ดูละครน้ำเน่าแล้วเศร้านัก งั้นไปดูมันทำไม
ซูมานจะแต่งงานกับข้าราชการ
เขาจะทำให้เธอมีความสุข พ่อไม่ต้องห่วงหรอก
เอาแตงกวาดองมาซิ
ขอแตงกวาดองให้พ่อด้วย
พ่อ
หลังจากวันนี้ใครจะส่งเสียงงอแงในบ้าน
พอแล้ว
มัมตา เอาถั่วแดงไปแช่น้ำ
พรุ่งนี้ไม่ต้องทำกับข้าว
ลูกชายของคุณบันซัลจะแต่งงาน เขาเชิญเรา
จุกนุได้การ์ดแยกอีกใบ
ไปกับมัมตา เอาไปให้เขาสิ
ทำไมแกให้การ์ดดึกเอาป่านนี้
แกไปสิ
ผมจะไม่ไปเฉียดบ้านหลังนั้น
มันถูกต้องเหรอ การ์ดเชิญสองใบ สำหรับครอบครัวเดียวน่ะ
จุกนุจะไปอยู่กับพ่อตาแม่ยายให้ได้
แล้วมันเสียหายตรงไหน
ตรงไหนเหรอ
พ่อร้องไห้เป็นเด็กขี้มูกโป่งที่ตัวละครแต่งออก
แต่กลับไม่สนใจเมื่อลูกชายของตัวเองแต่งออก
เมาจี ฟังนะ มัมตาบอกว่าเธอจะไม่ไปงานแต่ง
ทำไมล่ะ
ชุดตัวสวยของเธอหลวมเสียแล้ว
ฝากวัดตัวเธอให้ที ผมจะแก้ชุดให้
เสร็จแล้ว จะแก้อะไรอีกมั้ย ใส่ด้ายจักรเย็บผ้าไว้แล้ว
ไม่ แค่นี้แหละ
ลองชุดเลย
กินเยอะๆ นะ
ให้เด็กๆ กินด้วย
สวัสดี
เพิ่งมาเหรอ
- ผมอยู่ด้านหลัง... - มีงานต้องทำเพียบ
นายมัวไปลอยชายที่ไหนมา
ฉันพาพ่อมาด้วย
เอาล่ะๆ
ถ่ายรูปหมู่กัน
ไว้ค่อยถ่าย ไปจัดโต๊ะอาหารซะ
แขกบ่นกันแล้ว
อย่าเพิ่งกลับก่อนกินนะ
- สบายดีมั้ย - ผมสบายดี
ประศานต์...
เอาไปวาง หลบไป
พ่อ ผมต้องไปช่วยงาน กินเลยไม่ต้องรอผม
- สวัสดีครับ คุณลุง - สวัสดี
- เมาจีช่วยให้ผมได้งานนี้ - งั้นเหรอ
- คิดค่าหัวเท่าไหร่ - กินให้อร่อย คุณไม่ต้องจ่าย
เมาจี มานี่สิ
นี่เมาจี คนงานคนโปรดของพ่อ
คนโปรดของพ่อ จริงมั้ย
เขาทำให้ลูกค้าของเราหัวเราะ คุณจะไม่ร้องไห้แน่เมื่อมาจากบ้าน
เร็วเข้า แสดงความสามารถให้เธอดู
เถอะน่า ขอหนเดียว
มานี่ เจ้าทอมมี่
ทักทายเจ้าสาวของฉันซิ
แกหิวมั้ย กินไก่สิ เอานี่
ไปกินเลย ไก่ๆ
นั่นขนมปัง ไม่ใช่ไก่
มันหัวเสีย
เมาจี นี่ไก่
มานี่
แกจะกัดฉันเหรอ
มานี่
เขาสุดยอดเลยใช่มั้ย
ไม่มีใครเหมือน
เราใส่ซองให้เขา 151 รูปี
และได้ค่าจ้างกลับมา 500 รูปี
แกคงทำดีไว้ในชาติที่แล้ว
บันซัลถึงได้จ้างแก สำนึกในบุญคุณเข้าไว้
ขนาดประศานต์ ยังทำเหมือนผมเป็นน้องแท้ๆ ของเขา
เป็นอะไรไป ไม่ง่วงเหรอ
นายจ้างจ่ายเงิน ก็ปล่อยให้เขาได้สนุกไปเถอะ
ไม่ต้องคิดมาก
ผมต่างหากที่ขายหน้า ไม่ใช่คุณ
จะคุณหรือฉัน มันก็เหมือนกัน
มัมตา
ช่างเถอะน่า แขกในงานแต่งชอบเฮฮา
คุณทำตัวเป็นหมาทุกวันเลยเหรอ
คุณจะบ้าเหรอ
เป็นหมาทุกวันเนี่ยนะ
บางวันผมก็เป็นลิง เป็นวัว เป็นหมีเต้นระบำ...
เป็นมาหมดแล้ว
คุณหางานอื่นทำไม่ได้เหรอ
รายได้น้อยลงแต่คุณไม่ต้องเสียเกียรติแบบนี้
ผมไปเข้าคณะละครสัตว์ดีมั้ย
ตลกหยาบเป็นความสามารถของคุณเหรอ
มัมตา
ผมแก่เกินกว่าจะเรียนรู้งานใหม่ ผมมีทางเลือกอะไรเหรอ
เริ่มต้นกิจการของตัวเองสิ
คุณเก่งออก
ตอนที่มีการตกลงเรื่องการแต่งงานของเรา
ฉันสะดุดตากับเสื้อกั๊กเนี้ยบๆ ที่คุณใส่
คุณตัดชุดอย่างดีให้คนในครอบครัว
คุณก็ตัดชุดให้คนอื่นได้
คุณเพี้ยนไปแล้วเหรอ
ปู่เป็นช่างตัดเสื้อ เขาหมดตัว
พ่อต้องหางานเพื่อหาเลี้ยงเรา
แต่คุณจะให้ผมกลับไปลงนรกนั่นเหรอ
อย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าพ่อเด็ดขาด
เขาได้ไล่เราออกจากบ้านแน่
ช่างตัดเสื้อเหรอ ฝันไปเถอะ
เมาจีล่ะ
ฉันจะไปตามให้
กินข้าวเช้ามั้ย
แกทำบัญชีรึเปล่า
ไปหากุปตากับเวอร์มา
อย่ามั่วบัญชีของพวกเขา
ตั้งใจทำงานหน่อย
นั่นแหละปัญหา
เมาจี
นี่ เมาจี
ไม่ได้ยินเหรอ
เอานี่ไปที่ร้านของกุปตา ให้เขาเซ็น
เก็บเงินมา
ฉันขอกุญแจมอเตอร์ไซค์ของนายได้มั้ย ฉันต้องขนเงินกลับมา
ฉันไม่อยากทำมันหาย
เอาเครื่องบินแทนมั้ย
พูดมาเถอะ นายอยากพาเมียไปซิ่งใช่มั้ย
นายจะพาเธอไปจู๋จี๋ใช่มั้ย
อย่าพูดจาแบบนั้น
- คุณบันซัลจี ผมขอเงินที่ค้างอยู่ทั้งหมด - อะไรนะ
นายจะเอาค่าแรงเหรอ แต่นี่เพิ่งต้นเดือน
พอกันที ผมไม่มีอารมณ์จะขำด้วย
แล้วนายมีอารมณ์จะทำอะไร ไหนบอกเราสิ
ฉันบอกว่าให้หุบปาก!
นี่ๆ ๆ
- กล้าดียังไง! - อย่าปีนเกลียวนะ ไอ้เวร!
เขาพูดจาลามปามเมียของผม
- คุณกลับไม่ว่าอะไรเหรอ! - เขาแค่ล้อเล่น!
- แล้วไง! - คืนกุญแจร้านแล้วไสหัวไปซะ
ฉันจะซัดนายต่อหน้าทุกคน
ไอ้สารเลว!
พูดจากับเจ้านายแบบนั้นได้ไง!
เขาตีคนอื่นได้คนเดียวเหรอ!
ลูกชายของคุณตัวแดงแจ๋ ผมยังไม่ทันได้แตะเขาด้วยซ้ำ
โทรแจ้งตำรวจ!
ไอ้คนชั้นต่ำ!
- ช่างมันสิ ผมไม่อยากทำงานกับคุณ! - ไล่มันออกไป!
แกหางานใหม่ไม่ได้หรอก แกอดตายแน่!
กุญแจเฮงซวยของคุณ!
บีเจนเดอร์ จะกินแค่ไหน
เอาไปให้แขก
ชาค่ะ
ไม่เห็นต้องทำให้ขนาดนี้เลย
ฉันยังไม่ได้แต่งงานตอนที่เริ่มทำงานที่นี่ คุณปาระสัมดูแลเราเหมือนลูกของเขาเอง
มีน้ำติดโต๊ะไว้
พอบ่ายโมงตรง
ปิ่นโตใส่อาหารร้อนๆ ก็มาวางไว้
อาหารเป็นหน้าที่ของเทศราช ฉันแค่ช่วยล้าง
ยังโกรธผมอยู่เหรอ
เปล่า ฉันไม่ได้โกรธ
คุณไม่จำเป็นต้องลังเลที่จะบอกทุกคนว่า...
สามีของฉันว่างงานและอยู่บ้านทั้งวัน
- คุณทำอะไรลงไป - ผมลาออกแล้ว
ฟังนะ ทุกคน
บีนุจะว่ากลอนให้เราฟัง
เริ่มเลย บีนุ
เรือกระดาษ
บ้านอิฐ
คุณปู่ดูแลเรา
ฉันคือหนู ปู่คือช้าง
ทุกคนเรียกเขาว่าพ่อ
ปู่ที่ใจดีของฉัน
ลุง นี่ข่าวดี
ไม่ต้องตื่นแต่เช้าแล้ว
ไม่ต้องตะโกนหาน้ำจนเราตื่นกันหมด
ฉันเกษียณก็จริงแต่ยังใช้ชีวิตปกตินะ
ฉันจะไปรับบีนุที่โรงเรียน
สอนการบ้านให้เขา
สอนเขาคิดเลขและท่องสูตรคูณ นั่นคือหน้าที่ของฉันนับจากนี้
ให้มัมตาสอนเขาก็ได้ พ่อ
พ่อควรทำสิ่งที่พ่ออยากทำมาตลอด
อะไรเหรอ
ทำสิ่งที่พ่ออยากทำจริงๆ
เดินเล่นตอนเช้าเหรอ
ไม่ใช่ ทำฝันของพ่อให้เป็นจริงไง
หมายถึงนอนทั้งวันน่ะเหรอ นั่นมันความใฝ่ฝันของแก
ฟังผมก่อน
หยอดน้ำมันอุปกรณ์ของพ่อที่สนิมจับ นี่คือโอกาสของพ่อแล้ว
ทำสิ่งที่พ่อถนัด
ให้เราปลุกชีพกิจการของครอบครัว
ฉันไม่อยากให้ลูกหลาน ต้องเผชิญกับอะไรแบบนั้นอีก
- เราเหรอ หมายความว่าไง - พ่อเกษียณแล้ว
ผมทนทำงานกับบันซัลไม่ไหว
ช่างหัวพวกเขา
เรามาทำกิจการเองเถอะ แบ่งกันครึ่งๆ
แบ่งกันครึ่งๆ เหรอ แล้วใครจะทำงานของแก
ผมลาออกแล้ว
แกลาออกแล้ว
ลาออก
แกลาออกเหรอ
ดูเขาซักเสื้อผ้าของตัวเองสิ
เขาเอาจริงเอาจังดีนี่ ไม่น่านอนเฉยอยู่กับบ้านเลย
- กุญแจร้านล่ะ - ผมคืนพวกเขาไปแล้ว
สงสารคุณบันซัล
เขาอายุปูนนี้แล้ว เขาคงต้องตื่นแต่เช้ามาเปิดร้าน
- ประตูเหล็กม้วนคงหนักสิบกิโลกรัมได้ - เงียบน่า!
ลูกชายของคุณตกงานแต่คุณกลับห่วงบันซัล
ทำไมเขาไม่ลาออกตอนสิ้นเดือนล่ะ
ไม่ล่ะ แม่
ผมจะไม่ทนรองมือรองตีนเจ้านาย แลกกับเงินไม่กี่พันรูปี
เงินไม่กี่พันเหรอ
ฉันเข้าใจล่ะ เงินไม่กี่พันไร้ค่าสำหรับแกงั้นสิ
แกหมายตาเงินเก็บของฉัน
ฉันจะได้เงินบำนาญ 250,000 รูปี แกจะผลาญมัน งั้นทำงานทำไม
ไม่ พ่อ ผมไม่ต้องการเงินของพ่อ
เก็บไว้เถอะ
มัมตา เรียกสติเขาที
เราจากหมู่บ้านมาอยู่เมืองเพื่อชีวิตที่ดีกว่า
ถ้าเราหาเงินอย่างมีศักดิ์ศรีไม่ได้ เราก็ไม่รู้จะไปไหนแล้ว
ให้เขาทำในสิ่งที่เขามีความสุขเถอะค่ะ
เรือกระดาษ
บ้านอิฐ
คุณปู่ดูแลเรา
ฉันคือหนู ปู่คือช้าง
ทุกคนเรียกเขาว่าพ่อ ปู่ที่ใจดีของฉัน
มาเติมชาซิ
ผมเอาด้วย
ยังไม่เก้าโมงเลย
เขาเติมถ้วยที่สามแล้ว
พ่อ อ่านนี่สิ ผมขออ่านของพ่อ
อย่ามาแตะ แกควักเงินซื้อหนังสือพิมพ์เองสิ
ได้ เชิญพ่อหวงความรู้ไว้คนเดียวเลย
แม่ล้ม!
แม่
แม่อยู่ในครัว!
เกิดอะไรขึ้น
เช้านี้ไม่มีใครเติมน้ำในแท็งก์
กระทะหลายใบสกปรก
เมื่อไหร่นมจะเดือด
ฉันต้องทำอาหารเช้าให้พวกเขา
ค่อยๆ หายใจ แม่ ช่างเรื่องพวกนั้นเถอะ!
- ไปหาหมอมั้ย - ไม่
เอาผงมะม่วงมา แค่ลมตีน่ะ เดี๋ยวฉันก็หาย
ยาที่คุณทำเองจะฆ่าคุณเสียเอง
โทรหาบีเจนเดอร์
ให้เขาขับรถสามล้อมา
ผงมะม่วงไม่ช่วยเลย
เอามะนาวดองมาซิ
ใช้มือถือของฉันโทรหากุดดู
เร็วเข้า
บีเจนเดอร์กำลังมา!
- แม่ ไปกัน - เดี๋ยวฉันก็หาย
จะถือกระทะตายคามือเหรอ
ฉันไม่เป็นไร
ฉันไม่อยากไปโรงพยาบาล
ไปดูซิว่าอยู่ตรงไหน ไปสิ
เราต้องไปตรงไหน
ไปถามตรงโน้น
หายห่วงได้
แค่ลมในท้องน่ะ ให้เธอกินมะละกอก็หาย
ถ้านายฉลาดเหมือนหมอ แล้วมาถีบรถสามล้อทำไม
ลูกชายของซัตปัลก็ไม่สบาย อัตราการเต้นของหัวใจเขาก็ยึกๆ ยักๆ แบบนี้
นายอ่านอัตราการเต้นของหัวใจเก่งงั้นสิ
นี่ ดูสิ ฉันดึงมือไม่ออก
- คุณเอากระปุกผักดองมาด้วยเหรอ - แม่ให้เอามา
- ทาน้ำมันเดี๋ยวก็ดึงออก - ผักดองมีน้ำมันอยู่แล้ว
- งั้นลองทาครีม - ไม่ได้ผล
- ดึงแรงๆ - มันเจ็บ
เอาล่ะ ค่อยๆ
หลบด้วย
- เธอดึงมือไม่ออก - ฉันดึงยังไงก็ไม่ออก
ทาน้ำมันก๊าด เดี๋ยวก็ออก
- จะได้ผลเหรอ - แน่นอน
หลบด้วยครับ
เธอหัวใจวาย
และมีเส้นเลือดหัวใจอุดตันสองเส้น
เธอดูเครียดมาก ที่บ้านมีปัญหารึเปล่า
น่าเครียดมั้ยล่ะที่ลูกชายตัวโตเป็นควาย อยู่บ้านทำตัวขี้เกียจ
พ่อเพิ่งเกษียณ
แม่เลยเครียด
ไอ้ลูกประเสริฐ ฉันจ่ายค่าน้ำค่าไฟ แต่อย่าโทษฉันที่เธอป่วย
ขืนมัวแต่ทะเลาะกัน แม่ได้เส้นเลือดอุดตันเพิ่มแน่
หมอคะ เราต้องทำยังไง
เธอต้องใส่สายสวนหัวใจ เธอต้องนอนโรงพยาบาล
หัวใจของฉันปกติดี
- ถ้าฉันเดินออกกำลังทุกวัน ฉันจะดีขึ้น - เราต้องทำยังไง
แม่
ฉันคือคนที่หัวใจวาย แต่พวกเขาทำหูทวนลม ไม่ยอมฟัง
ไม่ต้องเครียดนะคะ แม่จะหายดี
ป้าครับ ไม่ต้องเครียด ผมไม่เก็บค่าจอดรอ ผมคิดแค่ 250 รูปี
นี่ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องเงิน บีเจนเดอร์
- ไม่รู้จักกาลเทศะเลย - ขอโทษ
ตามพวกเขาไป
จ่ายล่วงหน้า 5,000 รูปี
คืนนี้ให้เธออยู่สังเกตอาการ และเข้าผ่าตัดพรุ่งนี้ ตกลงมั้ย
ฉันมีไม่ถึง 5,000 รูปี
อยู่เฝ้าแม่นะ ผมจะไปจัดการเอง
ฟังนะ
พามัมตาไปด้วย เธอต้องเติมน้ำสองถังตอนสี่โมงเย็น
ขอชาสามถ้วย บิสกิตด้วย
ช่างเถอะ
กลับบ้านกันมั้ย
มาเถอะ
ผมบอกทุกคนว่าผมจะเปิดร้านตัดชุด
แต่ค่าเช่าร้านคูหาเล็กๆ ก็ตั้ง 10,000 รูปี
เขานั่งตรงนี้มานานแค่ไหน
เขาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เริ่มมีตลาด
- เขาเป็นเจ้าของที่ตรงนี้เหรอ - เทศบาลต่างหาก
- เขาต้องจ่ายค่าเช่ามั้ย - ไม่ต้อง
- ค่าไฟล่ะ - ไม่ต้อง
- เขามีลูกมือมั้ย - ไม่มี
- คุณคิดอะไรอยู่ - เปล่า
คุณจะบอกว่าผมควรตั้งร้านตรงนี้เหรอ
เปล่านะ คุณพูดเอง
คุณรู้สึกเสียเกียรติรึเปล่า
เปล่า
พ่อไม่ได้ให้แม่นอนโรงพยาบาลเหรอ
เธอรั้นเหมือนแก คนแถวนี้มีใครฟังฉันบ้าง
แม่ไหวมั้ย
ดื่มชามั้ยคะ
มันหนาวนะ แม่ ฉันจัดเตียงให้มั้ย
แม่ไม่ชอบโรงพยาบาลเหรอ
รู้สึกดีขึ้นมั้ยคะ
(อุษา)
ตื่นเถอะ ยังหลับอยู่เหรอ
ผมเปิดร้านวันนี้ ใครจะไปกับผมบ้าง
มัมตา ชงชาใบกะเพราให้ฉันที
ปู่ ไปกัน ผมจะพลิกฟื้นตำนานของปู่เสียที
บุญหล่นทับเราที่ไม่ต้องไปกับแก
ปู่คงเคยพูดถึงพ่อแบบนั้น ไปกันเลยมั้ย ปู่
เมาจี มาด้วยเหรอ
มาสู้ชีวิตเหมือนนายนั่นแหละ
ดีใจด้วย ได้ไอ้นั่นมาจากไหนล่ะ
พ่อค้ารับซื้อของเก่าน่ะ
พร้อมมั้ย เตรียมตัวนั่งนับนกพิราบได้เลย
- สวัสดี โยเกศ - สวัสดีจ้ะ
คุณจะหิ้วท้องในวันแรกที่ทำงานไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง
นั่งสิ
เอานี่
ถ้าฉันบอกว่าเอาข้าวมาให้คุณ พ่อได้ต่อว่าแน่
ฉันเลยไม่ได้บอกพวกท่าน
เอาปิ่นโตกลับบ้านด้วยล่ะ
ฟังนะ
- คุณกินรึยัง - ยัง
กินด้วยกันสิ อาหารเยอะกินกันได้ทั้งตลาด
ค่าเก็บเงินเท่าไหร่
ไปชงชามาให้ผม
คุณเปิดไฟทิ้งไว้ทำไม ปิดซะ
คุณเล่นดื่มนมสองถุงทุกวัน
ถ้าคุณเครียดกับชีวิตนักก็หัดดื่มเหล้า
มันออกฤทธิ์นานกว่า
เหล้ามันฟรีงั้นเหรอ งั้นเอามาให้ผมขวดนึง
เป็นอะไรไป
ตั้งแต่แต่งงาน นี่เป็นครั้งแรกที่เรากินข้าวด้วยกัน
ไม่เอาน่า
ถ้าคุณร้องไห้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เราจะสู้งานไหวเหรอ กินไป
อร่อยดี
- แตงกวาดองทำให้อร่อยขึ้น - คุณป้า แตงกวาดองหอมจัง
- ลองชิมมั้ย - ครับ
ฝากบอกลูกค้าของคุณ ให้เอาชุดที่ขาดมาซ่อมตรงนี้
ไปกระจายข่าวกับพวกพ่อค้าแม่ค้าว่าคุณอยู่นี่สิ
พวกเขาไม่รู้หรอกว่าคุณมาตั้งร้านตรงนี้
วันนี้ฉันไม่เห็นราเกศกับวิโนด
วิโนดอยู่นั่น ดูท่าที่มันกระโดดสิ
ตัวนั้นไม่ใช่วิโนด โกศลยาต่างหาก
มันท้องอยู่ มันโดนแฟนทิ้ง
ผู้ชายนี่ไว้ใจไม่ได้
เอาไปกิน
ว่าไง มัมตา
แม่ล้มอีกแล้ว เรากำลังจะไปโรงพยาบาล
- ว่าไงนะ - ไปเจอเราที่นั่น
ผมจะไปเดี๋ยวนี้
ผมฝากเฝ้าร้านนะ แม่ของผมล้ม
- มันเป็นงานที่ดี - แต่เขาไม่ยอมแน่
พ่อ
- เกิดอะไรขึ้น แม่ไม่เป็นไรใช่มั้ย - ใช่
โรงพยาบาลรับตัวไว้เป็นผู้ป่วยใน ผ่าตัดพรุ่งนี้
ฉันจ่ายไปส่วนนึงแล้ว
หมอให้แม่นอนค้างคืนนี้
พ่อ พ่อบอกเขาสิ
ดูสิ มันหลุดแล้ว
แม่ไม่ยอมกินยา
แม่ไหวมั้ย แม่
ยาเยอะกว่าข้าวที่ฉันกินเสียอีก
มันจะช่วยให้แม่ดีขึ้น
กลับไปทำงานเก่าเถอะ ลูก ไปขอโทษคุณบันซัลจี
พ่อเครียดเรื่องแกจนผมร่วงเป็นกอง
เส้นผมของเขาอุดท่อระบายน้ำอีก
อายุปูนนี้แล้ว พ่อไม่ต้องมีผมดกหรอก
พ่อผมร่วงแล้วไงล่ะ
แกสาบานกับเธอไว้ว่าจะทำให้เธอมีความสุข
ฉันมีความสุขดีค่ะ
ถึงฉันไม่มีความสุขก็ไม่เป็นไร เขาสาบานกับฉัน
ถ้าฉันดันโชคร้าย...
ฉันรับมือได้
ชีวิตของเขาจะมั่นคงเมื่อเขาได้งานนี้
จุกนุมีข่าวดีมาบอกเมาจี
เขาเป็นพี่ที่รู้หน้าที่ บอกเขาสิ
มีโรงงานไฟฟ้าเปิดใหม่แถวมีรุต
เขารับสมัครเสมียนอยู่
ฉันรู้จักคนที่ช่วยนายได้ ติดสินบนเขา 150,000 รูปี
เขาจะออกวุฒิการศึกษาปลอมให้นาย
แล้วนายก็จะได้งาน
อาการของแม่เป็นแบบนี้ ฉันจะไม่อยู่ห่างแม่
ถ้าแม่เป็นอะไรไปล่ะ ฉันจะไม่ไปไหน
ฉันขอร้องล่ะ เราไม่อยากมีลูกชายที่ตกงาน
ให้เวลาเขาหน่อยค่ะ พ่อ
พอกิจการอยู่ตัว เราก็สบายแล้ว
กว่าจะถึงตอนนั้น เราคงตายหมดแล้ว ให้เขาเย็บผ้าห่อศพเราแล้วกัน
พ่อยังไม่ตายนี่ งั้นบอกผมที...
ว่าพ่ออยากให้ปักผ้าคลุมศพลายอะไร
หมดเวลาเยี่ยม ไปทะเลาะกันข้างนอก!
คืนนี้ใครจะอยู่เฝ้าเธอ!
ไปกัน
มัมตา ไปขอยืมซาลวาร์ กามีซ ตัวเก่าของแม่ของโยเกศมาให้ฉัน
ใส่ส่าหรีนอนไม่สบายตัวเลย
ขนผ้าเก่าๆ ที่มีในบ้านมาให้ผม
มาช่วยกันทำให้แม่หายไม่สบายตัว
วางนี่ลงไปตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้
ลองวางดอกไม้ตรงนี้
เข้าท่าดี
ดูสิ มัมตา
มัมตา
เสร็จแล้ว
แม่ยังไม่ใช่แม่ม่าย สีขาวไม่ได้
มาเติมสีสันกัน
ถ้าปู่ยังอยู่ ปู่คงให้เหรียญกับผมแล้ว
เพราะปู่ใจดี ตอนเด็กๆ ผมเลยมีกระปุกออมสินหนักอึ้ง
ชุดสวยจัง คุณซื้อจากไหน
เมาจีกับมัมตาตัดให้
แม่เสียเลือดมาก
แม่ต้องถ่ายเลือดอีกรอบ คุณไปบริจาคเลือดได้ข้างล่าง
- ข้างล่างเหรอ - ผมไปเอง
- เกิดอะไรขึ้น - พยาบาลไม่ได้บอก
ขาดเลือดเหรอ ใช้น้ำทับทิมแทนได้มั้ย
- ฮัลโหล เกิดอะไรขึ้น - ขึ้นมาเลย
คนมามุงกันเต็มเลย
- บอกผมว่าเกิดอะไรขึ้น - มาเร็ว
- จุกนุกับพ่ออยู่ข้างบนรึเปล่า - อยู่ มาเร็ว
ได้โปรดฟังก่อน
ดูสิ เขามาแล้ว
เงียบก่อน!
- แม่เป็นอะไรรึเปล่า - แม่ยังอยู่ในห้องผ่าตัด
พวกเขาอยากคุยกับคุณ
พวกเขาอยากได้ชุดแบบที่แม่ใส่ รอแป๊บนะ
ชุดเดรสยาวเหมือนของแม่ ฉันบอกพวกเขาว่าไม่ต่ำกว่า 500 รูปี
ตกลง จ่ายผมก่อนแล้วมารับชุดในอีกสองวัน
ส่งเงินมาเลย ลงชื่อไว้
ทีละคน ไปลงชื่อตรงนั้น ไปเลย
- ฉันขอรับชุดพรุ่งนี้ได้มั้ย - ได้
นี่ 3,900 รูปี
3,900 รูปี ไปกินหมากฉลองกัน
ดีใจกับเงินแค่หยิบมือเนี่ยนะ แกไม่ได้ถูกหวยเสียหน่อย
พ่อไม่พอใจอะไรสักอย่าง โยเกศยังให้กำลังใจมากกว่า
เขาอยู่ข้างผมเสมอ
พ่อ รอดูแล้วกัน วันนี้ 200
พรุ่งนี้ 500 อีกไม่นานก็จะ 5,000
โยเกศ ประเทศนี้ดูแค่อุปสงค์และอุปทานไม่ได้
กิจการของผมจะรุ่ง พ่อจะต้องอึ้ง
- ได้อึ้งแน่ - พ่อ การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี
แม่จะฟื้นในอีกครึ่งชั่วโมง
ไป
ไปกัน
ถ้ามีใครอยากได้ชุดเดรสยาว ก็ให้เบอร์โทรของมัมตาไป
กลางคืนก็เดินโชว์ตัวตามหอผู้ป่วย ให้พวกเขาได้เห็นชุดของแม่
เราอาจได้ลูกค้าเพิ่ม
ผมจะไปตลาดผ้าก่อน
เหมือนอาการขนลุกซู่ เหมือนมีไข้สูง
การอยู่กับเธอเป็นคำสาปที่ฉันหลงใหล
ฉันอาจเพี้ยนไปแล้วก็ได้
เธอคือความมัวเมา
ทรมานเหมือนบาดแผล
หยุดอยู่ที่นี่กันก่อน
อยู่ตรงนี้
อย่ากลับบ้านอีกเลย
อย่าให้ใครหาเราเจอ
เธอคือความมัวเมา
ทรมานเหมือนบาดแผล
ทางขรุขระอยู่ข้างหน้า
ไปช้าๆ
หลายทางแยกอยู่ข้างหน้า
ช้าลงก่อน
เธอคือความมัวเมา
ทรมานเหมือนบาดแผล
เมื่อมีเธออยู่เคียงข้าง
โลกก็เหมือนใบใหม่
งานเดิมๆ สิ่งที่ทำกันมาเดิมๆ
เรามาทำให้เมืองสว่างไสวกลางแดดจ้า
พวกคนหัวเก่าจะว่าเช่นไร
เธอเป็นที่พักใจ เธอทำให้ฉันเข้าใจ
เธอทำให้ฉันเข้าใจ
เธอคือความมัวเมา
ทรมานเหมือนบาดแผล
เธอคือความมัวเมา
ทรมานเหมือนบาดแผล
โอ้โฮ คุณคือผู้เล่นตำแหน่งตีลูกที่ดุดัน
เขาโก่งราคาเรา 50 รูปีอยู่ดี
นี่ พ่อหนุ่ม วิ่งทำอีกหกแต้ม
มีอะไรเหรอ
เปล่า นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชมฉัน
เอาบิสกิตมั้ย
เราขอบิสกิตด้วย
ไม่เป็นไร
นั่นแหละ
คุณกินด้วยมั้ย
กินสิ
นั่งก่อน ฉันจะไปรินน้ำมาให้
พ่อ...
ฉันไม่รู้ว่าเธอจะกลับกี่โมง
ฉันเลยลงมือทำอาหารให้แม่
พ่อ จักรเย็บผ้าอยู่ไหน
โยเกศเขาเอาคืนไปแล้ว
เขาบอกว่าแม่ของเขาจะใช้
เอานี่
- ผมจะไปเอาคืนมา - ดื่มน้ำก่อน
พ่อคะ ฉันทำเอง
จักรไม่ได้อยู่ที่ฉัน
หมายความว่าไง ฉันรู้ว่ามันอยู่ข้างใน
นายจะเอาไปไม่ได้
นั่นเมาจีตะโกนเหรอ
- โยเกศ ฉันต้องใช้มัน - ไปซื้อเอาเองสิ
นายกล้าดียังไงถึงปฏิเสธ
- อย่าบังคับฉันนะ! - ก็เขาไม่อยากให้นี่!
ฉันต้องใช้มัน!
อย่าบังคับเขา เมาจี!
แม่ ปิดประตู!
โทรแจ้งตำรวจ!
เธอตีลูกของฉันทำไม ปล่อยนะ!
- อย่าเห็นแก่ตัวสิ ป้า! - เราเห็นแก่ตัวเหรอ!
- หากินกับจักรของเรา! - นี่ยุติธรรมเหรอ!
นายใช้มันไม่ถึงเศษเสี้ยว ที่แม่จอมตะกละของนายดื่มชาของเรา!
ปากดีนักนะ!
- แล้วไง! - ฉันจะต่อยให้!
- นายจะต่อยฉันเหรอ! - ฉันจะหัก...
ปล่อยนะ!
ห้ามเขาที!
เขาทำอะไรน่ะ!
ปาระสัม ดูสิ ลูกชายของคุณกำลังก่อเรื่อง!
ห้ามเขาที!
- โยเกศ ระวัง! - ไอ้ขอทาน!
- ปล่อยเขา! - หยุด!
นี่มันอะไรกัน!
เกิดอะไรขึ้น
ลุงฉลาดนี่ งั้นลุงตัดสิน
บอกผมซิว่าคุณจะไปหาจักรฟรีได้จากที่ไหน
ผมแค่บอกว่าเราเป็นเพื่อนบ้านกัน งั้นมาตกลงกันอย่างคนกันเอง
คุณได้เงิน 100 แบ่งให้ผม 40 ถือว่าเป็นค่าเช่าจักร
จะเอาเงิน 40 เหรอ 40 หมัดน่ะสิ!
เดี๋ยวพ่อโดนลูกหลง พ่อ!
เดี๋ยวพ่อโดนลูกหลง
กลับบ้านกัน
เอาจักรของนาย...
แกจะทำให้เราขายหน้าอีกแค่ไหน กลับบ้าน
กลับบ้านเถอะ ลูก
พรุ่งนี้ฉันจะได้ชุดมั้ย
คุณควรดีใจนะ ปาระสัม
เด็กมันพยายามรื้อฟื้นตำนานของปู่
เราถอดใจมาหลายปีแล้ว
ถ้าคุณภูมิใจในตัวเมาจีกับเมียนักล่ะก็ รับพวกเขาเป็นลูกเลยสิ
กินหมากสิ
นี่ไม่ใช่งานที่ออกดอกออกผล
ไอ้งานตัดเย็บเนี่ยทำลายชุมชน
แกจะคืนเงินให้คนป่วยที่น่าสงสารพวกนั้นยังไง
ไม่ต้องห่วง พ่อ
กินหมากให้สบายใจ อย่าคิดมาก
อรุณสวัสดิ์ค่ะ พ่อ
- ถ้าคุณว่าง มากับผมนะ - ไปไหน
มาสิ
นอชาดๆ
ว่าไง
ผมขอยืมจักรตัวเดียววันนึง พรุ่งนี้ผมจะเอามาคืน
คุณจะบ้าเหรอ
ถ้าเราแกะมันออกมา บันซัลไม่ซื้อจากผมแน่
งั้นขายให้เราสิ เราจะจ่ายให้ทีหลัง
การเอาจักรที่แจกฟรีพวกนี้มาไม่ใช่ง่ายๆ
เราต้องยืนตากแดดหลายชั่วโมง...
ที่ศูนย์กีฬา 40 กิโลเมตรตรงชายแดนรัฐ
เมาจี!
นั่นไง
ผมมาขอรับจักรเย็บผ้าได้มั้ย
ไปรับบัตรคิวด้านหลังแล้วต่อแถว
ฟังให้ดี บัตรคิวที่ 250 ถึง 300
บัตรคิวที่ 250 ถึง 300 กรุณามาต่อแถว
ขอบคุณ
เราจะได้จักรเมื่อไหร่
- ทดสอบให้ผ่านก่อน - ทดสอบเหรอ
คนที่เย็บเป็นเท่านั้นถึงจะได้จักรเย็บผ้า
รับบัตรคิวแล้วไปนั่ง
พอเขาขานคิวของคุณก็ค่อยไปเข้าแถว
- เมื่อไหร่ล่ะ - เขาจะเรียกเอง
- ชื่ออะไร - เมาจี
ไม่ใช่คุณ เดินไป
บัตรคิวที่ 401 ถึง 450
คุณต้องล้างแผล
- ล้างตรงไหนล่ะ - ลองถามดู
มีร้านขายยาอยู่ใกล้ๆ ไปทำแผลที่นั่นสิ
ยังไม่ถึงคิวของเราเร็วๆ นี้หรอก
ฉันจะรออยู่นี่
ไปเถอะ
มีคนเจอ...
กุญแจมอเตอร์ไซค์
ให้เจ้าของมารับที่โต๊ะของเรา
หลบไป
- ผมเจ็บเท้า... - คุณมีใบสั่งยามั้ย
ไม่มี
- ไปนั่งนั่น - ขอไอโอดีน
นั่งลง รอผมเรียก
เราเจอเด็กสี่ขวบซึ่งบอกว่าเขาชื่อปาร์วีน
และแม่ของเขาชื่อราชกุมารี
ให้แม่มารับลูกด้วย
คุณช่วย...
ผมติดคนไข้อยู่ คุณไม่เห็นเหรอ
เราจะไปงานแต่งงานโดยไม่มีบัตรเชิญ
บัตรคิวที่...
บัตรคิวที่ 651 ถึง 700 มาเข้าแถว
อย่าเบียดกัน
ให้มาเข้าแถวเฉพาะคนที่ถูกขาน
ส่วนคนอื่นให้รอก่อน
ผมขอไอโอดีน
- ผมบอกให้รอไง - แต่มันวางอยู่ตรงนั้น
ผมจะไปไม่ทันคิว ผมมาตั้งไกล!
- ใบสั่งยาล่ะ - ผมไม่มีใบสั่งยา
คิวของคุณถูกขานแล้ว ไปเข้าแถว
- แต่สามีของฉันยังไม่มา - ไม่เป็นไร คุณไปเข้าแถวได้
ไปให้หมอตรวจแล้วค่อยกลับมา
ใครก็ได้จับเขาที
ผมแค่จะเอาไอโอดีน
ปล่อยนะ
- คุณทำอะไรน่ะ! - เอาไป ช่างเถอะ!
สามีของฉันไปร้านขายยา ฉันรอเขาตรงนี้ได้มั้ย
ถ้าคุณไม่อยากเข้าไปก็คืนบัตรคิว
พอเขากลับมาค่อยรับบัตรคิวและเข้าแถวใหม่
ไปได้แล้ว
เชิญเลย
ให้ทุกคนนั่งที่
การทดสอบจะเริ่มแล้ว
นั่งลงแล้วร้อยด้ายเข้าจักรเย็บผ้า
คุณครับๆ ๆ
มีอะไร
- เขาขานคิวของผมแล้ว - บัตรคิวล่ะ
มันอยู่ที่ภรรยาของผม
ถ้าคุณไม่เชื่อก็มากับผมสิ ผมพูดจริงๆ
ไปหาเจ้าหน้าที่อาวุโสตรงนั้น ไปคุยกับเขา
หลบไปได้แล้ว
เดินไปๆ
ดึงไส้กระสวยออกมาแล้วกรอด้ายใส่เข้าไป
หยิบผ้าจากใต้โต๊ะ...
แล้วเย็บปลอกหมอนในเวลาสิบนาที
ผ้าอยู่ใต้เท้าเหยียบ
ใกล้หมดเวลาแล้ว เร่งมือเข้า
- เหลือเวลาเท่าไหร่ - ห้านาที
เสร็จแล้วนำปลอกหมอนมาส่งตรงนี้
คนชุดต่อไปจะเข้ามาทดสอบ
ออกไปได้แล้ว
เหลืออีก 30 วินาที
นี่คูปองของคุณ ไปรับจักรตรงนั้น
นี่คูปองของคุณ ไปรับจักรได้
อย่าร้องไห้ พวกเขาจะคิดว่าคุณไม่เคยเห็นจักร
ไปได้แล้ว ไปรับจักรเย็บผ้าตรงนั้น
(ช่วงพักครึ่ง)
เอาชุดไปส่ง
นี่จ้ะ ชุดของป้า
- ค่าใส่ขดลวดถ่างเท่าไหร่ - 64,000 รูปี
ราคา 64,000 รูปี
ค่าเตียง 25,000 รูปี
มีอะไรเหรอ
หมอใช้ขดลวดถ่างจากเมืองนอก ค่ารักษาเลยสูง
- เท่าไหร่ - ก็ 150,000 รูปี
- ตั้ง 150,000 รูปีเหรอ - ใช่
ทำไมพวกเขาไม่ถามก่อน
พวกเขาแจ้งแม่แล้ว
แม่เซ็นยินยอม
พวกเขาไม่ให้แม่กลับจนกว่าเราจะจ่าย
- นั่นไม่พอค่ายาสัปดาห์นึงหรอก - เอาไปเถอะ
โทรหากุดดู เขาเป็นคนบอกให้มาโรงพยาบาลนี้
บู!
ตกใจเหรอ
เป็นอะไรไป หน้าซีดเป็นผีเลย
พ่อเครียดเรื่องค่ารักษา
เราจะหาเงินมาจากไหน กุดดู
อย่าบ่นเรื่องเงินน่า ฉันขอไปหาแม่ที่รักก่อน
ท่านยังไม่ได้อวยพรปีใหม่ฉันเลย
มะเหศ สบายดีมั้ย
หมอ สบายดีมั้ย ไม่ได้เจอกันนาน
สบายดีมั้ย มิเรียมใช่มั้ย
ว่าไง โจกิจี อีกสิบนาทีฉันโทรกลับ
แม่ กุดดูมาเยี่ยม
แม่ดูหมดแรง
หมอขยายหลอดเลือดไปเส้นนึง
เหลืออีกเส้น
หมอบอกว่าฉันต้องมาอีก
มัมตา เก็บของของแม่
ฉันจะจ่ายเงินเอง
กุดดูมาแล้ว ยิ้มสิ!
ใช่มั้ย กุมุด
ฉันไปล่ะ ขอแอปเปิลลูกนึง ไม่เป็นไร
- รีบไปต่อกัน - กุดดู ค่ารักษา...
สวัสดี บัณฑิต
สวัสดี กุดดู
ฉันโทรตามเอกสารของนายอยู่
ผมขอรายงานประจำวันของกุดดู
เอกสารไม่มีอะไรผิดปกติ
คุณตัดชุดเดรสยาวให้ผู้ป่วยใช่มั้ย
สุดยอด หมอบอกว่าชุดสวยมาก
- สั่งตัดไปกี่ตัวล่ะ - สิบห้า
เราไม่อนุญาต พ่อหนุ่ม
คุณให้แม่มาหาหมอหรือมาทำการค้าที่นี่
อีกหน่อยคงมีคนมาเร่ขายซาโมซ่าและชา
ที่นี่ไม่ใช่สถานีรถไฟ นี่มันโรงพยาบาล
เขาทำอะไรไม่คิดนะ ผมจะสั่งสอนเขาเอง
ไว้ผมจะคุยกับเขาเอง ช่วยดูใบเรียกเก็บเงินเถอะ
ผมว่ามันก็ปกตินี่
ผมทำงานมาทั้งชีวิตไม่เคยได้เงินขนาดนี้
บัณฑิต นายเสกได้
แค่เคาะแป้นไม่กี่ทีและตัดเลขศูนย์ออก
ออกไปก่อน ผมจัดการเอง
ผมจัดการเอง
เอามา 70,000 รูปี บัณฑิตลดค่ารักษาให้ครึ่งนึง
พ่อ
พ่อ บอกมัมตาให้พาแม่กลับบ้าน
กุดดู ขอใบเสร็จรับเงินด้วย
ฉันต้องสอนวิถีของโลกให้นายมั้ย
ใครเขาออกใบเสร็จในกรณีที่ตุกติกกันเล่า มากับฉันนี่
บัณฑิตอยากคุยกับนายเรื่องชุดเดรสยาว มาสิ
เราจะรอข้างล่าง
เขาลดค่ารักษาลงครึ่งนึง
อย่าเข้าใจบัณฑิตผิด
เขาไม่ได้บอกให้เลิกตัดชุดเดรสยาว
แต่ให้ตัดชุดผ่านบริษัทของฉัน เราจะเป็นคนตัดชุดให้
บัณฑิตอาจส่งแบบชุดมา ให้เราตัดชุดแบบเดียวกันเป๊ะไปแล้ว
นายทำอะไรได้
ชุดเป็นยี่ห้อของนายเหรอ ก็ไม่ใช่
นายต้องคิดถึงการรักษาแม่ของนาย
กุดดู ให้เวลาเขาคิดหน่อย
แม่ของเขาต้องผ่าตัดอีกครั้งใช่มั้ย
คุณมีเวลาคิดอีกนาน
ไว้มาดื่มชากัน
เขาตลกมาก
พ่อหนุ่ม นายช่วยเราไว้ นายบริการเราอย่างดี
เหลวไหลน่า พ่อ พ่อเป็นผู้ใหญ่ บริการอะไรเล่า
น้องสาวของผมแต่งงานกับลูกชายของพ่อ เราเป็นครอบครัว
นายเสียเวลาที่โรงพยาบาลมาทั้งวัน เข้าไปพักในบ้านก่อน
ผมจะพักก็ต่อเมื่อจัดการธุระให้เมาจีเรียบร้อย
ไว้เขาได้งานที่โรงงานเมื่อไหร่ ผมจะมาหา
ไม่ใช่มากินนะ แต่มาดื่มเหล้านอก
ลาก่อน กุดดู
ทีนี้ล่ะยิ้มออกเชียว
แม่ มีอะไรก็โทรมานะ
อย่าคิดว่าเราเป็นคนอื่น เราเป็นครอบครัว
เราคอยช่วยเหลือแม่ แม้แต่วันนี้ที่ต้องถือศีลอดการ์วาจอท
แม่ ดูแลตัวเองด้วย
เข้าบ้านเลยมั้ย
ทำไมเธอไม่เตือนเราว่าวันนี้ถือศีลอด เทศกาลการ์วาจอทเชียวนะ
ทุกวันนี้เราก็อดอยู่แล้ว
เข้าบ้านกันเถอะ
ก้าวระวัง
เย็บให้ดี
ทำให้ดี
อย่าใช้สีเทา
พี่ นี่เมาจี
- ใครนะ - คนตัดชุดเดรสยาว
อ๋อ เชิญ คุณชื่ออะไร
- เมาจี - เมาจี
- คุณล่ะ - มัมตา
มัมตา
ขอดูชุดหน่อยสิ
ตะเข็บสองชั้นมันเลยแน่นดี มีช่องสำหรับสายน้ำเกลือและที่วัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจ
กระดุมเม็ดนี้ทำให้ถอดชุดง่าย
เขาสั่งตัดกี่ชุด
ประมาณ 2,000 ชุด
ทำได้มั้ยล่ะ
ได้
ภายในสามวัน
สามวัน 2,000 ชุดเหรอ
น้อยๆ เราไม่ทำ
เราคือบีดิครีเอชั่นส์
เราอยู่มา 40 ปีแล้ว เข้าใจมั้ย
พ่อของฉันตั้งต้นกิจการในคูหาขนาดสี่คูณสี่
แล้วดูตอนนี้สิ
โฆษณาของเราเปิดในวิทยุทั้งวัน
กุดดู จำได้มั้ย
ทุกคนมีใจรัก บีดิครีเอชั่นส์
บีดิๆ ๆ
เพื่อผู้ใหญ่และเด็ก
ใช่ คุณเคยได้ยินใช่มั้ย
- ผมเคยได้ยิน - ใช่ เราคือบีดิครีเอชั่นส์
เสื้อผ้าสำเร็จรูปทำเอาร้านตัดชุดเจ๊ง
เธอเลิกเรียนออกแบบที่สหรัฐอเมริกา เพื่อมาดูแลงานที่นี่
เรื่องราวของเราคล้ายกับคุณมาก
เลิกเรียนที่อเมริกากลางคันด้วยเหรอ
ไม่ใช่ครับ เธอไม่ได้หมายความแบบนั้น
เอาเถอะ พาพวกเขาไปพบหัวหน้างาน
ไปคุยกับเขาเรื่องชุดเดรสยาว
วางไว้นี่แหละๆ ๆ
ฉันจะถือตามไป
สวัสดี
ลายนี้สวยมาก
- กุดดูมาแล้ว - โชคเข้าข้างนายแล้ว
- นายจะได้อย่างที่ทุกคนได้ - อะไรเหรอ
เงิน 8,000 รูปีต่อเดือน นายสบายไปทั้งชาติ
นายได้งานแล้ว นายควรดีใจนะ
ไม่ต้องคิดแล้ว ลงมือลุยงานเลย
ไปได้ นายมีงานต้องทำเพียบ
เรียบร้อย
นั่งใต้ต้นไม้นั่นยังดีกว่าทำงานในโรงงาน
ใช่
แต่เราคงได้แต่นั่งนับนกพิราบ
ฉันไม่ไว้ใจกุดดู
คุณฮาร์ลีนอาจดีกับเราก็ได้
คุณทำงานที่นี่ก็ได้ ถ้าคุณต้องการ ไม่เป็นไรหรอก
เงินบำนาญทั้งหมดของพ่อจะไปใช้รักษาแม่
ยังมีค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีกเพียบ
แม่บอกว่ารู้สึกไม่สบายใจ
และอยากนัดรวมตัวกันสวดมนต์ที่บ้าน
การตามใจแม่ไปเสียหมด จะทำให้เราล่มจมในที่สุด
เจ้าสาวอาบน้ำอยู่
เธอลืมกำไลไว้ในห้องน้ำ
แม่สามีแอบเอาไป
เธอไม่ยอมคืน
เราจะทำงานนั้นกัน
พี่กุดดูๆ
นายเอาจักรเย็บผ้ามาทำไม
ปราวีณ...
พาสองคนนี้ไปที่โกดังสินค้า
อันติกา เราต้องการเครื่องแบบ นายไม่ต้องการมันแล้วล่ะ
เธอคือเรื่องจริง
เธอคือเรื่องลวง
เธอคือเรื่องจริง
เธอคือเรื่องลวง
ทุกอย่างเกิดจากเธอ
เราบินโดยไร้จุดหมายเหมือนนก
เธอคือแสงชี้ทางของเรา
เธอคือฝั่ง สายน้ำและความกระหาย
เธอคือความเงียบและความปรารถนาเช่นกัน
- น้ำไหลรึยัง - ไหลแล้ว
นี่ไง นี่คือกระเป๋า
มีหลายขนาด
ไม่ต้องปะผ้า นี่ก็ไม่เอา นี่ก็ไม่เอา
- แต่คุณครับ... - มันสวยนะ
ตัดเป็นชุดเรียบๆ
ชุดผู้ป่วย ใครจะมาใส่ใจ
มัมตา ตามฉันมา
สแกนลายปักนี้สำหรับจักรปัก
เธออาจไม่ใส่ใจฉัน
แต่ฉันเชื่อเธอทุกคำพูด
พี่ชาย...
ลายปักนี้ดูดีบนชุดเดรสยาว
คุณผู้หญิงอยากได้ดีไซน์เรียบๆ
เธอจะใช้ดีไซน์นี้ในคอลเลกชันชุดแฟชั่น
พิธีกรรมต่างๆ ก็ช่วยไม่ได้แล้ว
ฉันจะตามหาเธอให้เจอ
เธอมีสีสัน
เธอไม่มีสี
เธอมีสีสัน
ป้ายผลิตในประเทศจีนบนชุดของเราเหรอ
แล้วไง ให้บอกว่าผลิตในกาซิอาบาดเหรอ แล้วใครจะอยากซื้อ
ที่นี่อินเดีย มันก็อย่างนี้แหละ กลับไปทำงานต่อ
พ่อคนรักชาติ
เธอคือฝั่ง สายน้ำและความกระหาย
เธอคือความเงียบและความปรารถนาเช่นกัน
กุดดู ยื่นรูปนี้ตอนสมัครทุนเรย์มอนด์
พวกเขาจะได้รู้ว่าฉันไม่ได้มาเดี่ยวๆ
แต่ฉันมากับคนท้องถิ่นด้วย จริงมั้ย
ใช่
ยิ้ม!
คนต่อไป
เงิน 20,000 รูปี
ตั้ง 20,000 รูปีเลยเหรอ หนที่แล้วผมชำระล่วงหน้า 5,000 รูปี
ผมไม่รู้หรอก ลุง ถามฝ่ายบัญชีโน่น
ตอนนั้น 5,000...
เสียเวลาผมน่า ไปถามข้างบน หลบไป คนต่อไป
พวกเขาไม่ให้แม่ใส่ชุดที่เอามาเอง แต่จะให้เราซื้อชุดของโรงพยาบาล
เอาล่ะ ผมจะไปคุยกับบัณฑิต
รออยู่นี่นะ
หมอยังจ่ายอัตราเดียวกันถ้าเขารักษาตัวที่นี่
คุณต้องจ่ายค่าชุดผู้ป่วย รองเท้าผู้ป่วย และโน่นนั่นนี่
ไหนจะค่าตรวจสารพัด นี่หัวใจของเธอเชียวนะ
เธอไม่ได้ท้องร่วง
คุณเก็บค่าชุด 2,000 รูปีทั้งที่ซื้อมาแค่ 500 รูปี มันไม่ถูกต้อง
ที่นี่ไม่มีการยกเว้นทั้งนั้น
ไม่มีการยกเว้นเหรอ แต่คุณเคยบอกว่า...
บัณฑิต อย่าโมโหเลย เขาไม่รู้จักคิด ผมจะจ่าย
เรายกเว้นให้ไม่ได้ คุณพ่อ ไม่งั้นผมจะปฏิเสธคุณเหรอ
ต้องมีที่อื่นที่เขายกเว้นให้สิ บัณฑิต
มาเถอะ
เราโดนหลอก เราเสียสิทธิ์ในผลงานของเรา
ตอนที่เราไม่มีเงิน เราไร้ความกลัว
ตอนนี้เรามีเงินแต่เรากลับไร้กำลัง
นี่ เมาจี!
อีกชั่วโมงนึงกว่าจะพักเที่ยง กลับไปทำงาน!
เสียรู้ให้กับคนที่มีการศึกษา
เราไม่รู้คุณค่าของตัวเอง เราขายตัวตนเพื่อเงินเพียงหยิบมือ
ต้องส่งสินค้าเย็นนี้นะ!
นายยังเหลือผ้าอีกสองมัด!
มีอะไร
- ฉันจะคุยกับคุณผู้หญิง - คุยกับฉันนี่
- ฉันจะคุยกับเธอ - เธอยุ่งอยู่ คุยกับฉันนี่
นายเก็บเงินจากโรงพยาบาลเท่าไหร่
นายยุ่งอะไรด้วย
นายได้ค่าจ้างนี่ จงพอใจซะ
อย่าทำแบบนี้อีก ไม่งั้นฉันจะต่อยนายให้ฟันหัก
มานี่ ไอ้สารเลว!
ฉันไม่คุยกับนายหน้าหรอก!
มานี่!
นี่!
เราสอนคนงานของคุณทุกอย่าง เราไว้ใจให้คุณดูแลผลงานของเรา!
- โมโหอะไร - เห็นใจคนจนบ้าง!
ใจเย็นๆ
คุณเปิดโอกาส ให้โรงพยาบาลขูดรีดผู้ป่วยที่ยากจน!
พวกเขาจะมีปัญญาจ่ายค่าชุด 500 รูปี ในราคา 2,000 รูปีได้ยังไง
ออกไป
ฉันบอกให้ออกไป!
โยนเขาออกไป!
ปล่อยนะ!
มันเกิดขึ้นไปแล้ว จะโวยวายไปทำไม
อย่ายุ่ง ผมพูดอยู่!
ออกไป!
ปล่อยนะ!
เอาจักรของฉันคืนมา!
- จักรเย็บผ้าของฉัน! - ที่นี่ไม่มีจักรเย็บผ้า!
จักรเย็บผ้าของฉัน...
ออกไป!
- จักรเย็บผ้าของฉัน! - ไปให้พ้น!
ถอดเครื่องแบบของเขาออก ไอ้หัวขโมย!
มาสอนเราทำธุรกิจซะงั้น!
ออกไปจากที่นี่เลย!
เขามันป่าเถื่อน!
ออกไป!
เห็นมั้ย พ่อ
เขาโดนทำร้ายแค่ไหน
กล้ามเนื้อต้นขาของเขาระบม
เขาใช้ศอกกระทุ้งกุดดู
กุดดูแทบอ้วกเป็นเลือด
ฉันคิดว่าเมาจีเป็นภาระของเธอ
ฉันอยากช่วยเขา แต่เขากลับทำร้ายฉัน
ช่างเป็นผลตอบแทนของการที่ฉันทำดี
กุดดู
อย่ามัวแต่จ้อง ไปสิ เอาน้ำมา
ทุกคนเคยยกย่องกุดดู
คุณผู้หญิงจะไว้ใจเขาอีกได้ยังไง
บอกเขาให้ไปกับกุดดู และขอร้องให้เธอยกโทษให้
มาว่าฉันเป็นคนชั้นต่ำเหรอ พวกคนลวงโลก
เรารู้ว่าเขากับบัณฑิตฮุบค่าธรรมเนียม โรงพยาบาลครึ่งนึงเข้ากระเป๋าตัวเอง!
เธอใช้จุกนุเป็นหุ่นเชิด!
จุกนุไม่ใช่เด็ก เชิญนายเอาเขาไปเลย เราไม่ต้องการเขา
ฉันผิดเองทั้งนั้น
พ่อแม่จับฉันมาแต่งเข้าครอบครัวที่ไม่เอาไหน
พูดบ้างสิ เลิกทำตัวเป็นนกแก้วของเมียตัวเอง
เธอกำลังเอาเปรียบเรา!
พูดกับฉันนี่ ไม่ใช่กับเขา ถ้านายเป็นลูกผู้ชายพอ
นี่ฉันยั้งไว้นะ ฉันก็แรงได้เหมือนกัน!
เธอแรงสุดในย่านนี้แล้ว!
นายจะเป็นลูกไล่ของเมียไปอีกนานแค่ไหน
ไม่เป็นไร พี่
จริงๆ ชีวิตมันก็ดี
แสดงตัวตนของนายออกมาวันนี้
กลับกันเถอะ พี่
แม่ ให้ฉันทำขนมปังเยอะแค่ไหน ถามคนอื่นๆ ดู
พ่อ เก้าโมงแล้ว ฉันเปิดละครให้ดูมั้ย
สามีของเธอสร้างความบันเทิงมากพอแล้ว
พ่อลูกมักทะเลาะกันเรื่องแย่งหนังสือพิมพ์
วันนี้พวกเขาไม่คิดจะทำอะไร
ป่านนี้พวกเขาคงดื่มชาไปสามถ้วยแล้ว
แต่วันนี้ไม่ดื่มเลย
ไม่รู้ว่าการถือศีลอดนี้จะสิ้นสุดเมื่อไหร่
ลุกขึ้น
ลงไป เคี่ยวเข็ญให้แม่กินข้าว
แม่ยังไม่ได้กินยา
เมื่อวานผมน่าจะสู้พวกเขาได้ แต่คุณกลับนิ่งเฉย
สู้เหรอ คุณอาละวาดต่างหาก
ขอโทษกุมุดซะ เธอเด็กกว่าคุณนะ
ทำไม
คุณให้ผมลาออกจากร้านของบันซัล ผมก็ทำ!
คุณให้ผมทำงานที่โรงงาน ผมก็ทำ!
ตอนนี้คุณจะให้ผมขอโทษ ทำไมผมต้องทำด้วย!
คุณไม่ถูกอยู่ตลอดหรอกนะ มัมตา!
- ฉันขอให้คุณไปทำงานที่โรงงานเหรอ - คุณยุผม
ก็คุณไม่อยากนั่งนับนกพิราบ...
คุณคอยย้ำผมว่าไม่มีเงินรักษาแม่
ก็มันคือความจริง
ไม่ใช่ความผิดของฉันถ้าคุณเข้าใจฉันผิด
คุณไม่เคยผิดหรอก ผมผิดตลอด!
ถ้าคุณฉลาดนัก งั้นทำอะไรสักอย่างสิ!
พยายามแทบตายกว่าจะได้จักรตัวนั้น ผมก็ต้องสู้เพื่อเอามันคืนมา!
คุณพยายามอยู่คนเดียวงั้นสิ
กินบิสกิตก่อน
มัมตาอยู่ไหน
ไม่รู้ เข้าห้องน้ำมั้ง
ตื่นได้แล้ว
จะนอนเป็นศพอยู่แบบนั้นอีกนานแค่ไหน
- ใครจะทำอาหารเช้า ใครจะซักผ้า - มัมตา!
คิดถึงเราบ้างสิ
- เธอไปเติมน้ำรึเปล่า - เติมแล้ว
มัมตา!
เธอออกไปข้างนอกเหรอ เหมือนเธอจะออกไปข้างนอก
เธอคงไปรับบีนุที่โรงเรียน
- บีนุ ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ - แม่บอกว่าไม่ให้คุยกับหมา
เงียบน่า
- เห็นมัมตามั้ย - ไม่เห็น
เธอลืมมันไว้เมื่อวานนี้
ทำให้ดีๆ
อย่าให้เราเสียชื่อ
คืนจักรเย็บผ้าให้เราด้วย
เราจะเสียงานทุกอย่างที่เคยทำมา
น้องสาว ฉันเป็นแค่ลูกจ้างคนนึง
ฉันสั่งคนที่นี่ไม่ได้
ยิ่งหลังจากเมื่อวานด้วยแล้ว
- ฉันขอคุยกับคุณผู้หญิงหน่อย - เธอยุ่งอยู่
ใกล้หมดกำหนดส่งงานประกวดแล้ว
ถ้าอยากรอก็เชิญ
ลองถามดูว่าเธอจะออกมามั้ย
ถ้ารางวัลทำให้ฉันเปิดร้านได้ ฉันก็ต้องพยายามสิ
ฉันไปตามที่ไกลปืนเที่ยง ซึ่งคุณไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน
ฉันได้ค้นพบสิ่งงดงามมากมาย
อินเดียมีช่างฝีมือดีๆ เยอะ
ควรมีพื้นที่ให้พวกเขา
ได้โปรดเลือกเรา
ขอบคุณๆ
คุณผู้หญิงคะ
ฉันมาขอโทษ
เมื่อวานสามีของฉันทำตัวแย่มาก
เข้ามาข้างในสิ
ฉันปวดใจเวลาเห็นผู้หญิง ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นคุณ
นี่เห็นแก่คุณนะ ฉันเลยไม่ได้แจ้งตำรวจ
ไม่งั้นพวกเขาได้อัดเมาจีจนเห็นดาวแน่
มันเป็นความผิดพลาด คุณผู้หญิง ให้อภัยฉันด้วย
อย่าเหลวไหลน่า
อย่าพูดเหมือนเป็นคนต่ำต้อย
ฉันโง่เองที่บอกให้สามีลาออกจากงาน
ฉันไม่เคยออกจากบ้านไปไหน
ฉันช่างไม่รู้อะไรเลย
แต่คุณสอนฉันมากมาย
ฉันถึงได้บอกว่า "อย่าลาออก" ไง
มาช่วยฉันส่งผลงานเข้าประกวด
เรารวยแน่ ถ้าเราชนะ
แล้วคุณก็จะได้ออกมาหาที่อยู่เอง
คุณจะเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง ปล่อยให้เขาเน่าตายไป
เข้าใจมั้ย
ฉันเห็นสามีแบกห่อผ้าเดินไกลหลายไมล์
เขาปั่นจักรยานแทนที่จะขึ้นรถเมล์ ทั้งที่แดดร้อน...
เพื่อที่เขาจะได้ซื้อหมากให้พ่อ
พอถามเขาว่า "เป็นยังไงบ้าง" เขาก็จะตอบว่า "จริงๆ ชีวิตมันก็ดี"
และเขาพูดถูก
จริงๆ ชีวิตมันก็ดี
ถ้าฉันไม่ได้มาเจอคุณ...
ฉันจะเรียนรู้วิถีของโลกได้ยังไงกัน
ก็ได้
ไปรอข้างนอก ฉันจะให้คนเอาจักรเย็บผ้าของคุณไปให้
ไปสิ
กุดดู เธอกำลังออกไป
ให้เธอรอไปทั้งวันนั่นแหละ
คุณครับๆ ๆ เห็นมัมตามั้ย
เธอขึ้นรถสายเดลี ฉันส่งเธอลงที่ป้ายรถ
รถเที่ยวต่อไปกี่โมง
คันนั้น รถจะออกในอีกสิบนาที
รถที่จะไปหริทวาระจอดอยู่ที่ป้ายรถเบอร์สอง
ทำไมคุณไปไหนโดยไม่บอกใคร
รู้มั้ยว่าเราเป็นห่วงแค่ไหน
ถ้าคุณไม่อยากบอกผม คุณก็น่าจะบอกแม่
ทำไมต้องลงโทษแม่ด้วยความผิดของผม
แม่ไม่เคยทำอะไรให้คุณเจ็บช้ำเลยนะ
เอาล่ะ ผมขอโทษ
ผมจะขอโทษคนทั้งโลกเลย
แต่ขอล่ะ อย่าร้องไห้กลางถนนแบบนี้
คุณไม่ได้ทำผิดพลาด ฉันเองต่างหาก
ยกโทษให้ฉันด้วย
มีอะไร
ฉันไปที่โรงงานเพื่อขอจักรเย็บผ้าคืน
พวกเขาไม่คืนให้ฉัน
ทีนี้คุณเข้าใจรึยังว่าทำไมผมถึงต่อยกุดดู
เขามันสอพลอประจบเจ้านาย
คนเมืองนี้ไร้หัวใจ
ทำร้ายคนอื่นไปก็ไม่ช่วยคุณหรือฉัน
งั้นเราควรทำไงดี โดดสะพานมั้ย
ถ้าเราอยากได้ศักดิ์ศรีคืนมา...
เราต้องเข้าประกวดทำชุด
เราจะใช้ชื่อของเราเองขายงานที่เราทำ
คุณจะบ้าเหรอ
เราแทบไม่มีอันจะกิน คุณยังจะไปแข่งอีกเหรอ
จริงๆ ชีวิตมันก็ดี
ถ้าพวกเขาจะรุมผม ก็ขอให้เป็นท่ามกลางเสียงเชียร์
มัวอมทุกข์ไปก็เท่านั้น
แต่อย่าให้พ่อแม่ของผมรู้ ไม่งั้นเราโดนไล่ตะเพิดออกจากบ้านแน่
- สวัสดีค่ะ พ่อ - สวัสดี
นี่จ้ะ
(ทุนเรย์มอนด์)
ไปนะ
เราจะตั้งชื่อบริษัทว่าอะไรดี
ทำที่นี่ ตั้งชื่อที่นี่ ผลิในอินเดีย
ตั้งชื่อบริษัทของเรา ตามสิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับคุณ
ฉัตรจุลาจีแฟชั่นเหรอ มันฟังดูแปลกๆ
คุณเมาจีเดินนำ ตามติดด้วยหางของเขา
ยิ่งเขานำห่าง หางยิ่งดูสั้นลง
- มันคืออะไร - อะไร
ฉันขอยืมจักรเย็บผ้าสองวันได้มั้ย
เธอจะชงชากระวานให้ฉันมั้ย
แถมซาโมซ่าด้วย
เฉลยคำตอบเถอะ
"คุณเมาจีเดินนำ" แล้วใครเดินตามเขา
ฉันยุ่งอยู่
พ่อ ทายนะ
คุณเมาจีเดินนำ ตามติดด้วยหางของเขา
ยิ่งเขานำห่าง หางยิ่งดูสั้นลง
ปริศนาอะไรเอ่ยเหรอ
- อย่าบอกเขา - เข็มกับด้าย
นั่นสิ เข็มกับด้าย
เราจะตั้งชื่อแบรนด์ของเราว่างั้น
เข็มกับด้าย ผลิในอินเดีย
ตั้งบริษัทเหรอ
(ผลิในอินเดีย)
กุดดู
- เราถูกเลือกมั้ย - แน่นอน
ทีมเข็มกับด้าย เชิญทางนี้
ให้เราดูผลงานของคุณ
สวมที่หุ่นเลย
ตรงนั้นน่ะ
นั่งลงค่ะ
เข็มกับด้าย ผลิในอินเดีย
ไม่ครับ ผลิในอินเดีย
- ค่ะ ผลิในอินเดียเหรอ - ค่ะ ผลิในอินเดีย
คุณหมายถึงผลิตในอินเดียเหรอ
ผลิในอินเดียแปลว่าทำในอินเดีย
ผลิในอินเดียแปลว่าบ้าบิ่นในอินเดีย
จะว่างั้นก็ได้
มีคนอินเดียมากมายที่บ้าบิ่นเช่นเรา ซึ่งพยายามที่จะประสบความสำเร็จ
ตัดชุดไม่กี่ตัวน่ะได้อยู่
แต่ทุนเรย์มอนด์น่ะสำหรับนักออกแบบหน้าใหม่
ถ้าเราเลือกคุณ แล้วไงต่อล่ะ
คุณต้องลงทุน ต้องมีระบบพื้นฐาน
คุณต้องใช้กำลังคนในการทำคอลเลกชัน
คุณทำได้เหรอ
ชุมชนของเรามี...
ช่างฝีมือหลายคนที่ตอนนี้ทำงานทั่วไป
เราสามารถ...
- เราจะดึงพวกเขามาร่วมงาน - ค่ะ
เราทำคอลเลกชันได้
- เราทำได้ครับ - ใช่ค่ะ
ลูกจอมล้างผลาญมาแล้ว ถือลูกกวาดมาด้วย
เขารู้ใจเราจริงๆ
พ่อ เราถูกเลือกให้เข้าประกวดออกแบบชุด
พวกเขาจะให้เงินแกมั้ย
เราดิ้นรนที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น
แม่กลับห่วงแต่เรื่องเงิน
พวกเขาจะช่วยเราจัดตั้งธุรกิจเสื้อผ้า และช่วยเรื่องการตลาด
สองข่าวดีในวันเดียว
ลูกชายของฉันมัวคิดถึงวันพรุ่งนี้
ขณะที่ฉันแก้ปัญหา ณ วันนี้
แจกลูกกวาดเลย ไอ้ลูกชาย
พ่อได้งานแล้ว
พ่ออ้อนวอนของานทำกับอมการ์ คนส่งหนังสือพิมพ์
พ่อจะส่งหนังสือพิมพ์
เขาจะขี่จักรยานกับของหนัก 40 กิโลกรัม ในวัยปูนนี้
มัมตา กินสิ กินเลย
ไปที่มีรุตกับฉัน ฉันจะจัดการให้
ถ้านายไม่อยากไปคนเดียว ก็พาเมียไปด้วย
ฉันอยู่ดูแม่กับพ่อที่นี่เอง
ถ้างานนี้มันดีนัก นายก็ทำเองสิ
ทิ้งเมียกับลูกของนายไว้ที่นี่
พวกเขาเป็นครอบครัวของนาย นี่คือครอบครัวของฉัน
ฉันจะอยู่ที่นี่
ฉันชื่นชมนาย ไอ้น้อง นายกล้าหาญมาก
งั้นก็ดูพ่อแม่ของนายตายช้าๆ ให้พ่อทำงานหนักในวัยปูนนี้
นายกล้าหาญกว่าฉัน
พ่อแม่ของเรารักบีนุ
แต่นายไม่ยอมให้เรามีสิทธิ์ในตัวเขาหรือนาย
พ่อไม่เคยว่าเขาสักคำ
พ่อเก็บคำด่าไว้ใช้กับผม
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมอยากทำอะไรให้สำเร็จ
แต่พ่อกลับดูถูกผม
พ่อทำอะไรสำเร็จบ้าง 40 ปีมานี้
ที่ทำงานของพ่อฉลองกันที่พ่อเกษียณ
ที่กำจัดคนแก่ไปได้
เจ้านายของพ่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อทำงานอะไรบ้าง
โชคดีแค่ไหนแล้วที่เธอรู้ว่าพ่อชื่ออะไร
เราแต่งงานกันมานานมาก
เราควรซาบซึ้งที่เธอไม่ทิ้งเราไป
เธอทำให้ผมมีเป้าหมายในชีวิต
วันนี้ผมจับมือเธอครั้งแรก
และผมรู้สึก...
ว่าผมคู่ควรกับเธอ
พ่อ สนับสนุนเราสักครั้งนะคะ
แค่ครั้งเดียว
ถ้าเราทำไม่สำเร็จ
เราจะทำงานที่พ่ออยากให้ทำ
ก็ได้
แค่เดือนเดียวนะ
ไปล่าฝันขณะที่ฉันส่งหนังสือพิมพ์
แต่อย่าให้มีเศษผ้าสักชิ้นโผล่มาในบ้าน!
ผ้าเหรอ พ่อจะไม่เห็นด้ายสักเส้น!
แม่ ภาวนาให้เส้นเลือดหัวใจอีกสองเส้น ไม่อุดตันสักเดือนนึงนะ
นี่ไม่ใช่เวลาที่จะอ่อนไหว เข้มแข็งและสวดภาวนาเข้าไว้
ขอถวายพระพรแด่แม่สีดา พระราม
เราต้องการที่ทางในการเตรียมตัวเข้าประกวด
ได้โปรดเข้าใจด้วย
มาร่วมกันกับเรา ฉันมีเงินช่วยเหลือให้ทุกคน
นายมาขอร้องที่มัสยิด ฉันจะปฏิเสธได้ยังไง
- แต่อย่าทำพังล่ะ - ไม่พังแน่
ขนของมา
ไปเร็ว
เริ่มร้อยด้ายกับเข็ม
ฟังเสียงเพลงของชีวิตสิ มันดังติ๊กต็อก
ซ่อมกระดุม สู้กับความลำบาก
ฟังเสียงเพลงของชีวิตสิ มันดังติ๊กต็อก
ซ่อมกระดุม สู้กับความลำบาก
ถ้าผ้าปูเตียงหลุดลุ่ยก็ชุนด้วย...
เข็มกับด้าย
เข็มตั้งขึ้น ด้ายดิ้นไป
เข็มกับด้าย
เข็มตั้งขึ้น ด้ายดิ้นไป
พัลเตรามจี มาช่วยกัน
แล้วแต่พรหมลิขิต
กิจการของเรากำลังไปได้ดี
กิจการกำลังรุ่ง จะไปฝืนประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้าทำไม
ถ้าผ้าปูเตียงหลุดลุ่ยก็ชุนด้วย...
เข็มกับด้าย
เข็มตั้งขึ้น ด้ายดิ้นไป
เราจะทำด้วย แต่ใครจะไปช่วยพูดกับสามีของเราล่ะ
ใช้ประโยชน์จากความเป็นผู้หญิงสิ
คุณเป็นใคร
คุณมายุยงเมียของเราทำไม
- พัลเตรามจีเหรอ - ใช่
เมาจี ฉันปฏิญาณไว้ว่า
จนกว่าเราจะมีลูก ฉันจะหันหลังให้โลกวัตถุ
เมียของนายบีบให้ฉันไม่มีทางเลือก
ช่างเรื่องทำกับข้าวเถอะ
เดี๋ยวนี้เมียของเราเล่นตัวบนเตียง
เราจะต้องทำยังไง
มาช่วยกันสิ
เศษผ้าของช่วงเวลาที่ลำบาก
เรามาช่วยกันชุน
เราทำหมอนนุ่มนิ่มนอน
เพื่อกางปีกของมัน
ปิดประตูใส่หน้าเราสิ
คอยดูว่าเราฉลาดขึ้นแค่ไหน
จงแสดงความกล้าและเบ่งพลัง
จนทำให้พวกเขาพูดไม่ออก
บททดสอบทำให้เราถึกเหมือนตะปู
วัดคืนที่ยาวนานด้วยสายวัดของเรา
หากความท้าทายทำให้เราแยกกัน เราก็จะเป็น...
เข็มกับด้าย
เข็มตั้งขึ้น ด้ายดิ้นไป
อย่าเก็บคำดูถูกมาคิดมาก
กล่าวทักทายคนที่ข่มเหงเรา
ส่าหรีทำจากไหมหรือฝ้าย
เย็บริมให้สวยงาม
ความใฝ่ฝันที่เธอปกป้องมา
คลุมมันด้วยผ้าใบ ปกป้องมันจากฝน
อย่าจำนนต่อปัญหา
ก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
หยอดน้ำมันใส่เครื่องจักรด้วยจิตวิญญาณ
เราทำให้จักรกลายเป็นคน
ถ้ากระเป๋าขนาดก็ปะมันด้วย...
เข็มกับด้าย
เข็มตั้งขึ้น ด้ายดิ้นไป
ดีมาก
จับด้านล่างไว้
ฉันจะไปเอง
- ฉันว่าเขาไม่ไปหรอก - เขาไปแน่
พ่อไม่จำเป็นต้องพูด เรารู้ว่าพ่ออวยพรให้เรา
- แต่พ่อต้องไปกับเรานะ - โทษที ฉันไม่ไป
คุณพูดกับกำแพงเปล่าๆ น่า
พ่อ พาเมียของพ่อไปด้วย ไม่งั้นเธอได้นั่งอยู่ท้ายรถบัสทั้งวันแน่
มาเถอะ พ่อ เดี๋ยวเราตกรถนะ
ไปกันเถอะค่ะ
คุณคะ
- คุณเป็นใคร - ทีมเข็มกับด้าย
เรามาประกวด
มาเลย ตามฉันมา
ผลงานจากทีมกระดุมและหูกระต่าย
ทางนี้ ทุกคน มาเร็ว
มาเลย
ให้ไวกว่านี้ ทางนี้
ใช่ๆ เรามาแล้ว
แม่ ทางนี้ เดินดีๆ
ด้านนี้
- ตรงนี้ - แต่งหน้า
วางข้าวของของคุณตรงนี้
ถือไป
เสื้อผ้าจากจีนเคยทำให้เราแย่ ตอนนี้จักรของพวกเขาจะทำลายเรา
ถ้าพวกเขามีจักรจากจีน เราก็มีมือของคนอินเดีย
- เหล่าทหาร! - ใช่!
เลิกอวดความเป็นอินเดีย เร่งมือ เหลือเวลาหนึ่งชั่วโมง
นี่ชุดของเธอ ลงไฮไลต์ที่แก้มของเธอ
นอชาด
- นี่ของเธอ - ฉันดูดีรึยัง
ไม่ต้องเติมแล้ว
สวยมาก
พัลเตรามจี ใส่นี่ไว้ข้างในไม่ได้ ห้าม
พ่อ ทำอะไรน่ะ หวีผมสิ
พ่อขึ้นเวทีในสภาพนี้ไม่ได้
ดูดีแล้ว ปัดผมออกมา
คุณผู้หญิง เร็วเข้า
- เร็วเข้า - ยิ้มๆ
ยิ้มสิ!
เดินเร็วๆ เร็วเข้า
ผลงานจากฮาร์ลีน บีดิ
ดูดีนะ
แม่คะ แม่ดูนางแบบได้ทางทีวี
ชุดของเราพร้อมใช่มั้ย เมาจี
ไปเถอะ เตรียมตัว ทุกคน เตรียมตัว
ไปกัน
ผลงานจากทีมเข็มกับด้าย
- พวกเขาดูดี - จริงด้วย
จังหวะการเดินของพวกเขาแย่มาก
- มือถือของนายดัง - ฉันไม่ได้พกมา
ครับ พูดดังๆ
งานศพเหรอ
ค่าของหวาน 250 รูปี 200 รูปีขาดตัว
- จัดเลี้ยงงานศพน่ะ - เดินต่อ
นายหล่อแล้ว
มาเถอะ บีนุ
ดูกางเกงสิ
- เสื้อผ้าตัดเย็บดีมาก - ใช่
แบกผ้าพวกนั้นไว้บนหลัง
ต่อผ้าจากประสบการณ์ชีวิต
แบกผ้าพวกนั้นไว้บนหลัง
ต่อผ้าจากประสบการณ์ชีวิต
เดินไปกับเรา ให้เราเย็บกระดุมให้
ทิ้งเรื่องเลวร้ายไว้ข้างหลัง
เดินไปกับเรา ให้เราเย็บกระดุมให้
ทิ้งเรื่องเลวร้ายไว้ข้างหลัง
ซ่อมผ้าปูเตียงแห่งโชคชะตาที่ฉีกขาด
ด้วยเข็มกับด้าย
เข็มกับด้าย
เข็มตั้งขึ้น ด้ายดิ้นไป
เข็มกับด้าย
แบกผ้าพวกนั้นไว้บนหลัง
ต่อผ้าจากประสบการณ์ชีวิต
แบกผ้าพวกนั้นไว้บนหลัง
ต่อผ้าจากประสบการณ์ชีวิต
เดินไปกับเรา ให้เราเย็บกระดุมให้
ทิ้งเรื่องเลวร้ายไว้ข้างหลัง
ซ่อมผ้าปูเตียงแห่งโชคชะตาที่ฉีกขาด
ด้วยเข็มกับด้าย
เข็มกับด้าย
ขอบคุณ...
เราจะประกาศผลทุนเรย์มอนด์ในไม่ช้า
ระหว่างนี้ ขอให้มีความสุขกับค่ำคืนนี้
แป๊บนึง
มาอีกนะ
เราออกไปดีมั้ย
ในนั้นมันอึดอัด
ข้างในมีแอร์หลายตัว
สวัสดีค่ะ
สวัสดีๆๆ
โชว์ดีมาก เราชอบมากๆ
งานออกแบบของคุณเก๋
และนำเสนอได้อย่างดีเยี่ยม
เรากำลังคุยกันอยู่เลยว่า
ถ้านี่เป็นผลงานของดีไซเนอร์คนอื่น
พวกเขาคงชนะไปแล้ว
แต่นี่อยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง
คุณไม่มีประสบการณ์ในสายงานนี้
แต่คุณมาไกลแล้ว ตักตวงให้เต็มที่
ไปกัน
เมาจี รถรอบสุดท้ายจะออกแล้ว
ถ้าเราตกรถ เราคงต้องเดินกลับบ้าน
ไปกันเถอะ
เมาจี เข้าไปสนุกในงานเถอะ
พรุ่งนี้ ฉันต้องหาผู้โดยสารใหม่อีก
เราคงไม่มีโอกาสได้มาที่นี่อีก
กลับเข้างานเถอะ
ตามสบาย เราจะกลับบ้าน
ได้เลย ไว้เจอกันนะ
มาเถอะ
พวกเขาไม่อยากมากับเรา จะทำไงได้
นี่เป็นวันสำคัญสำหรับฉัน
ฉันเป็นคนที่ไม่มีใครสนใจ หรือแม้แต่จะเต็มใจทักทาย
แต่แกทำให้ฉันรู้สึกดีเหลือเกิน
แกทำให้ฉันมีเรี่ยวแรง เจ้าลูกชาย
ฉันจะทำงาน
แกต้องสานต่อเข็มกับด้าย
เปิดแผงข้างทางหรือร้านเล็กๆ
ฉันจะดูแลให้แกอิ่มท้อง
ถ้าแกประสบความสำเร็จระหว่างที่ฉันยังมีชีวิตอยู่
จ้างฉันด้วยนะ เมาจี
สวัสดี โยเกศ
แบตหมด
พวกเขาคงก่อเรื่องอะไรแน่ ผมจะไปดู
พวกเขาไม่ได้แค่ทำให้เราตกหลุมรักเสื้อผ้า
แต่รวมถึงเหล่านางแบบนายแบบ
เหล่าอาสาสมัคร ช่วยตามทีมเข็มกับด้ายผู้ชนะ ไปที่หลังเวทีด้วย
ทีมเข็มกับด้าย ไม่ว่าคุณอยู่ที่ไหน ให้ไปที่หลังเวที
ทีมเข็มกับด้าย พวกเขาเรียกคุณเข้าไปน่ะ
ขอโทษนะ คนอื่นๆ ในทีมล่ะ
พวกเขาอยู่ไหน
คุณถูกเรียกเข้าไปข้างใน
ช่วยรีบเข้าไปเลยค่ะ
ฟังนะ!
มัมตา แม่ พ่อ!
เราทำแจ็กพอตแตกแล้ว!
ผมรู้สึกไม่มั่นใจเลย
แต่ไม่มีอะไรหยุดเราได้
เราจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย
แถมเราหยุดยิ้มไม่ได้
ยิ่งเสียงพลุดัง เรายิ่งใจเต้นแรง
ที่ผ่านมา เราอยู่แต่กับความเศร้า
แต่เราไม่รู้จะบรรยาย ความปิติของชัยชนะออกมายังไง
เป็นครั้งแรกที่ทุนเรย์มอนด์ต้องโหวตกันใหม่
เพราะกรรมการตกลงกันไม่ได้
ระหว่างการผลิตโดยโรงงานกับการทำมือ กรรมการได้เลือก...
ทีมเข็มกับด้ายจากความทุ่มเทของพวกเขา และความไม่ซ้ำแบบใคร
คุณยังคงเรียกคนช่างฝันว่า "บ้าบิ่น" มั้ย
คุณอยากกล่าวอะไรมั้ย อยากขอบคุณใครมั้ย
ผมจะว่ายังไงดี
จริงๆ ชีวิตมันก็ดี!
ปิดประตูใส่หน้าเราสิ
คอยดูว่าเราฉลาดขึ้นแค่ไหน
อาบเราด้วยยาพิษขม
คอยดูว่าเราจะหอมหวานแค่ไหน
เต็มไปด้วยความวิตกกังวล
คอยดูว่าเราเป็นอิสระแค่ไหน
เราจะเย็บผืนดินให้ติดกับฟ้า
ถ้ามีคนยื่น...
เข็มกับด้ายให้เรา
นี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะของทีมเรา
แต่เป็นชัยชนะของเหล่าช่างฝีมือ
ไม่ใช่แค่เราได้เงินมาตั้งต้นกิจการ
แต่ยังมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นด้วย
เจ้าของกองทุนขายเสื้อผ้าของเราไปทั่วโลก
พ่อแม่ของเราได้ไปยันหอเอน ที่ต่างประเทศไม่ให้ล้ม
บริษัทชั้นนำมาขอสัมภาษณ์เรา
(ขายในแอมะซอน)
ขณะที่มัมตาคัดเลือกสาวงามจากทุกเมือง
เราก็กลับไปยังจุดที่เราเริ่มต้น
เราเปิดโรงเรียนสอนตัดเย็บ เพื่อให้คนอื่นพึ่งพาตนเองได้อย่างเรา
แล้วเราก็ได้รับข้อเสนอที่เราปฏิเสธไม่ได้
เรามีแอปแล้ว คุณซื้อชุดของเราแบบออนไลน์ได้
ไม่ใช่มีแค่เรานะ
คนเก่งๆ ทั่วอินเดียก็มาแข่งขันกับเรา
พวกเขาล้วน "ผลิในอินเดีย" และพวกเขาเก่งมาก